April 2026

Tja. 

Het wordt een beetje eentonig vrees ik, dat blogje van mij. Van kanker, naar genezen, van genezen naar kanker en weer terug. Als ik mijn blog zo lees ( je vergeet gelukkig ook weer) dan is het zoals de zee en de golven. Een op en neer en een komen en gaan. 

Geen verrassing. Het is er weer in alle hevigheid. 2025 leek het weer te zijn verdwenen maar zoals Rutgers het ooit al zei. Het is nooit weg. Ooit zijn we getest en kwam er uit dat we een foutje op een gen hebben. BRCA2. Alles leeg laten halen en dan?. Komt het terug aan een litteken. Dat schiet op. We moeten er maar mee leren leven.

Nu dus wederom kanker in mijn borst en iets aan mijn schildklier. Die borst schijnt er niet genoeg van te krijgen. En steeds aan de rechterkant. Links doet niet mee bij mij. Als ik iets mankeer is het rechts. Of dat nu een teentje is of aan mijn borst. Het is bizar of misschien ook niet. 

Terug naar Amsterdam is weer een heel gedoe. Ondanks dat ik daar al heel wat jaartjes in het bestand sta moeten we weer opnieuw aanvragen. Dat duurt even. Ondertussen zijn de onderzoeken gedaan en was de arts vorige week duidelijk. " Susanne, je hebt geen maanden tijd". Hij keek me aan en ik wist dat het serieus was deze boodschap.

Omdat ik ook iemand ben die niet alles alleen bij de dokter neerlegt, dat kun je lezen in mijn blog, hebben we zelf ook onderzoek gedaan en komen we wederom uit in Duitsland. Ondertussen heb ik alles doorgestuurd en zij zien iets in een behandeling. Bianca heeft een crowdfunding opgestart en hopelijk kan dit met mijn eigen bijdrage er voor zorgen dat ik kan gaan en liefst zo snel mogelijk.

Een deel van mijn familie steunt me enorm. Dat is ontzettend fijn zeker nu mijn ouders er niet meer zijn. Je familiesysteem het hoort bij je in dit leven en zelfs daarna gaat het door. Uitsluiten is niet oké maar toch gebeurd het helaas overal. Mensen worden boos en kunnen niet over hun eigen teleurstelling heen stappen. Vaak is het ontstaan uit niets. Wat is belangrijk. Wie zijn wij dat we ons zo belangrijk voelen. Over 100 jaar zijn we er niet meer en is ons huis en onze bezittingen overgegaan op vreemden. Wie denkt dan nog aan ons. Niemand. We zijn vergeten geschiedenis. Als we zo kort hier zijn en zo kort iets betekenen voor het kleine kringetje om ons heen. Waarom dan blijven hangen in iets dat ook geschiedenis wordt. Zonde van onze kostbare tijd. Ik vraag altijd: " hoe kan de oorlog in de wereld ooit stoppen als je niet bij jezelf begint".

 Peace for everyone.

Ondertussen hoor ik mijn partner Nico beneden weer Juicen. Dat apparaat maakt weer overuren. De kilo's groen gaan er doorheen en ik maar drinken. Hij vind het af en toe leuk om mijn gezicht te zien bij de eerste slok. :).

De tumor. ....Mag ik heel even vloeken?...... Wat 'n klote toestand weer.

Terug naar mezelf, terug naar zorgen voor mezelf. Even alles en iedereen laten voor wat het is en niet meer zorgen voor. No more Stress please.