Doorgeefluikje

2015.

Al vanaf mijn kinderjaren krijg ik van alles door waar ik  de meeste tijd niets mee wil/kan. Dingen zien, horen, voelen. Vaak gebeurd het in de nacht en dat zorgt er dan ook voor dat ik meteen  rechtop zit met af en toe een hartslag van een marathonloper van alles wat ik gezien en gehoord heb. Maar ook overdag komen de boodschappen binnen. Kijk iemand aan en ja hoor, to much information :). Een fietser, iemand die we tegenkomen op straat…in een winkel, waar we ook zijn. Het luikje gaat open en de tekst komt als een golf over me heen. En bedankt. Daar kunnen we het weer mee doen  :).

Meestal Niet fijn om gebeurtenissen te zien die nog komen gaan. Een vliegtuigramp tot in de details zien en beleven, ziekte van familieleden of mensen die me dierbaar zijn, het overlijden van…….., mijn eigen ziekte, maar gelukkig ook leuke dingen zoals de komst van een kleinkind nog ver voor er ook maar sprake hiervan was. Soms is het leuk, maar de meeste tijd niet. Ik geloof in.. ….voor de een heet dit universum, voor de ander kracht, voor weer een ander “God”. Ik vraag dan ook regelmatig om hulp.

Mijn vader heeft er “last” van, mijn dochter idem. Het lijkt van generatie op generatie te worden doorgegeven in ons geval. Onze kleindochter van 3 jaar verteld soms dingen die ze echt niet kan weten!. Heel wonderlijk allemaal en tegelijkertijd bijzonder mooi. Kleine kinderen hebben nog het lijntje met boven ( zo noem ik het maar even ) open staan en kunnen gelukkig nog ontvangen en puur “zijn”. Als ze ouder worden gaat dit meestal weer verdwijnen.

Onze kleindochter zit met mij in de auto en roept opeens , ” oma, het geluid komt van de kleurtjes waar ik naar kijk”, en ik schrik enorm want hoe kan zij weten dat ik op dat moment denk, ” waar komt dat geluid toch vandaan?” , zonder dit te uiten en zonder naar haar te kijken of ook maar een beweging te maken. En zo praten wij af en toe met elkaar zonder te spreken…een heel bijzonder spiritueel meisje.

Vandaag was ze bij mama in de zaak en een lieve klant vroeg aan haar:” ken je mij nog ?”, waarop mijn kleindochter heel eigenwijs antwoordde:” jazeker”. De mevrouw in kwestie vroeg daarop met een grote smile “oh ja, waar zat ik de vorige keer dan? :)”. Waarop onze kleindochter wees naar de plek waarop  de klant een tijdje geleden met haar mama had gezeten. En ja het klopte precies en de mevrouw in kwestie viel bijna van haar stoel van verbazing en verwondering en wij ook  :).

En zo staan we bij een gesloten spoorwegovergang en laat zij ons weten van welke kant de trein komt. Als dat een of twee keer gebeurd denk je, toeval!. Maar als het keer op keer gebeurd en ze steeds gelijk heeft dan wordt het bijzonder. En zo kan ik nog wel even doorgaan.

Zelf probeer ik deze “gave”? af en toe positief te “gebruiken”. Dat resulteert er soms in dat mensen blij worden en me willen bedanken. Ik laat ze dan weten dat dit niet nodig is want dat het niet van mij komt maar van mijn “doorgeefluikje”  :).

We zijn het verleerd echt te voelen, horen, zien. Moet je eerst ziek worden om weer met andere ogen te kunnen kijken, intenser te kunnen voelen, en beter te kunnen horen?.

Zoals ik altijd zeg. Het leven wordt met de dag mooier.

Carpe diem.

Dankbaar!.