Als je de diagnose krijgt schrik je enorm, ondanks dat het voor mij mijn voorgevoel bevestigde. Het water dat ik de dagen na de uitslag produceerde was voldoende om een badje mee te vullen :).
Het klinkt voor velen wellicht onwaarschijnlijk maar ik ben de tumor dankbaar. Ik zie de kanker dan ook niet meer als levensbedreigend maar eerder als een kans om de verandering in mezelf te laten plaatsvinden. Dus ik vecht niet tegen de ziekte, ik omarm de tumor en doe er iets mee. Als het ergens brand in een huis of waar dan ook dan komt de brandweer. Het is dan de bedoeling dat de haard wordt gevonden want anders heeft blussen geen zin. Zo zie ik mijnborstkanker.
Niemand hoeft dit met mij te delen, dit idee over ziekte en de “bestrijding” er van. Iedereen is anders en de een kan niet voor de ander spreken. Voor mij is dit zo en het voelt goed. Ik respecteer de mening van anderen hierover maar dat betekent niet dat mijn koers daardoor wijzigt.
De helende reis heeft me geholpen. Dit boek kan ik dan ook aanbevelen, en nee, ik heb geen aandelen :).