Ikonen

Gisteren was het een druilerige dag. Regen, onweer. Reden om even naar de kringloopwinkel te rijden. Doel: “kinderboekjes”. Luna meegenomen en haar laten kiezen wat mee mocht naar huis. Dat was niet zo moeilijk want zij liet meteen weten dat ze niet kon lezen, dus dat konden we wel overslaan, dat boeken uitkiezen  :).  Even overlegd en laten zien dat boekjes heel leuk kunnen zijn ook al kun je nog niet alle woordjes lezen. Resultaat, een kind op de grond met een leuk zelf uitgekozen puzzelboek. Dat had ze nog niet, dus dat wilde ze graag meenemen. “Lezen is toch wel leuk oma”.

Een tijdje later…..

De rest van de family was al bijna aan de kassa maar iets trok me naar een aparte ruimte waar de andere boeken stonden. Ik had al een paar keer die kant uit gekeken. Het was Alsof iemand riep: ” kom,..hier moet je zijn!”. Luna rende naar opa en ondertussen schoot ik even snel naar binnen. Een mevrouw zat met haar rug naar mij toe in een boek te lezen. Rondom haar lag van alles. Ze was helemaal in trance, zo leek het. Blijkbaar was ze nog lang niet van plan om de winkel te verlaten. Mooi dat mensen zich zo kunnen verliezen in een boek.

Ik wilde haar niet storen dus hield ik het bij de eerste tafel. En daar lag het….Bovenop een stapel boeken, ..”Het boek der boeken”.

Ik sloeg het open en meteen wist ik het,..”Dit is het!”…De tijd stond even stil. Twee vrouwen in een ruimte verdwenen in woorden en beelden.

Nico kwam naar me toe gelopen. “Susanne, we moeten nu echt gaan hoor, ze gaan zo sluiten!!”. Ik liet hem weten dat dit boek echt mee naar huis moest. “10 euro voor een boek uit de kringloopwinkel?”. ” Hij keek even naar het boek met een blik van,” als jij denkt dat je daar iets mee gaat doen?” en vervolgens, “we hebben wel al heel veel boeken”( met een veelbetekende blik mijn kant uit). Resoluut pakte ik het boek onder mijn armen en zei” kom schat, we gaan”. ” Je gaat heel snel zien wat het doel is van deze aankoop”.

En zie hier het resultaat. Een steen. Het is nog helemaal niet klaar en ook geen groot kunstwerk. Maar het voelt zo goed. Dankbaar, want puzzelstukjes vallen op hun plek. Een tijdje geleden vond ik op diezelfde plek nl een heel klein ikoontje. Een drieluikje. Het trok me meteen aan en het heeft een mooi plekje in ons huis gekregen. Dat was de start. Daarna het boek en vandaag ingeschreven bij een cursus ikonen schrijven in Maastricht.

Therapie, kankeroverleven. Zien, horen, voelen en ikonen.

Het leven is mooi!. Dankbaar.