Ken je mij, wie ken je dan

2016

Een ontmoeting van mens tot mens. Ken jij mij?

Een gesprek tusssen haar en mij via de mail.

Wandelen op Sint Pieter in Maastricht.
De foto geeft weer wat we mochten zien. Het waren slechts een paar seconden en het beeld was weg.
Niets is wat het lijkt te zijn.
Een jaar van mediteren, zelfhypnose, zoeken naar wat,naar hoe, naar wie?. Ken je mij, ken ik mezelf?.
Niet vreemd dat bijgesloten liedje mij zo raakt.

ja, Susanne, ik herken je gevoel heel goed. Met mijn woorden zijn het die momenten, waar ik iets van Gods aanwezigheid en nabijheid mag ervaren. Een liefde die me aankijkt. Soms maar even, in het voorbijgaan, verborgen nabij. Een liefde die me aankijkt, een ogenblik – die zo weer voorbijgaat, zoals de regenboog.

Maar, dat is genoeg, om me te laten zien – ja, er is meer, ‘niets is zoals het is’ – er is een werkelijkheid achter
de werkelijkheid.

Het lied van Trijntje Oosterhuis is een moderne vertaling van Psalm 139, een van mijn lievelingspsalmen.
Ook mij spreekt dit lied zeer aan, de rustige melodie, de gitaar, – het brengt me in contact met het verlangen van mijn ziel – dichterbij die Liefde te komen die mijn leven draagt.

‘Zoeken we niet ons hele leven naar ons zelf…’ Ik denk, dat heeft met dit verlangen te maken: diep in ons hart
zijn we geraakt, zien we en weten we van het beeld in de spiegel, dit goddelijke in ons, dat glanst en tevoorschijn wil komen. Die mens worden en mogen zijn die ik ten diepste ben – een levensweg. Een uitnodiging, uitdaging en avontuur tegelijk – en het gebeurt in alle stilte…