Overleven met verf en kwast

10 aug 2017
Vandaag een slechte dag. Gisterenavond begon het al met niet meer kunnen opstaan uit de stoel aan de eettafel. Lopen ging voetje voor voetje. Mijn heupen weigerden alle medewerking. Het was alsof er een slot op was gegaan. Lachend liet ik Nico weten binnenkort toch echt die rollator nodig te hebben (* gelukkig kunnen we nog lachen ook met pijn *).

Vannacht was een ramp. Omdraaien nauwelijks mogelijk zonder gesteun en gekreun. Om half vier maar even gaan rondlopen omdat slapen niet lukte. Pfffff. ” Wat is er aan de hand?, die vraag spookte door mijn hoofd”.

Vanochtend slecht opgestaan en het geplande uitje met vrienden moeten annuleren.

Daarna maar zoveel mogelijk bewogen en weinig gaan zitten. Zitten is nl niet meer kunnen opstaan zonder hulp.

Vanmiddag was ik het zo zat. De kast opengetrokken en de verf en kwasten er uit gehaald en het eerste de beste tafeltje dat ik tegenkwam onder handen genomen. Met gevolg dat een van onze kleinkinderen meteen vroeg:” oma, mag jij op de tafel verfen???”. ” Wij mogen dat niet he oma??”.
Leg dan maar eens uit dat oma’s dat soms bij hoge uitzondering wel even mogen :)). Wat is oma zijn toch een rijkdom!.

Ik probeer,als de dag zo slecht is,op een gegeven moment mijn gedachten uit te schakelen en volledig op te gaan in kleuren. Zo ook vanmiddag. De kapperskruk die we nog van heel lang geleden hadden staan naar boven gehaald om beter te “zitten”. En er ontstond…Dat is iedere keer weer een wonder. Starten met een kleur zonder ook maar een moment voor ogen te hebben wat het moet worden.

Het is nog niet klaar maar het is de rust die zo nodig was vandaag die op de tafel ontstond.

Mijn dochter kwam op een gegeven moment de ruimte binnen en zei “mam, je moet er echt iets mee gaan doen”. ” Wat jij allemaal maakt en doet, ongelooflijk”.

Tja,…hopelijk mag ik anderen mensen er op een dag mee helpen, op weg helpen. Creatief mediteren in huisvanaandacht voor en door lotgenoten.  Dat zou wat zijn. Maar eerst proberen te genezen van vanalles en nog wat  :).

Mijn andere kleindochter had op het eind van de middag de oplossing. Ze had van mama een dokterskoffertje gekregen. ” Oma, ga maar liggen, ik ga je even repereren. En meteen werd er zonder pardon een grote spuit in mijn been gezet  :)). Een pleister op mijn vinger en verband om mijn nek. ” Zo, nu wordt je beter oma”. En daar vertrouw ik dan maar op. Want mijn wijze, paranormale, kleindochter ziet en hoort vaak wat anderen niet horen en zien. We staan er steeds weer versteld van.

Mooi!.