Teveel stress in een week

Eerst het overlijden van het paard en op de dag dat het werd opgehaald bij ons thuis kregen we telefoon dat mijn vader met spoed was opgenomen in het ziekenhuis.

Hij was thuis gevallen en had zijn heup gebroken ( de zoveelste keer). Van de ochtend tot aan de avond hebben ze hem laten liggen. Letterlijk en figuurlijk “gebroken”.

Vervolgens een heel gevecht om het recht als patient op te eisen.

Een vader die op een gegeven moment tegen mijn moeder zei:” ik geloof dat ik dood ga”. Een serieuze boodschap voor iemand die nooit zijn emotie’s , angsten of pijnen deelt met wie dan ook. Dus dat was voor ons het moment van nu handelen en niet meer wachten op??.

Het was begonnen met :” u wordt om 17 uur geholpen”, u staat op de spoedlijst. Daarna 21 uur, daarna 19 uur. Daarna , ” misschien over twee dagen pas want het weekend staat voor de deur”. Vervolgens: “waarschijnlijk pas morgen”. Bij de vraag van ons:”er moet toch een lijst zijn waar zijn naam op staat”, werd het antwoord gegeven dat er geen lijst was want het was een spoedteam. Waarop mijn echtgenoot vroeg of ze dan met de dobbelsteen gooiden en wel zouden zien we ze vervolgens nog eens zouden gaan behandelen?. Kortom een hele discussie volgde en na het zoveelste NEE van de verpleging om naar beneden te bellen en te vragen, lieten wij weten de ambulance te gaan bellen. Opeens kon alles en kregen we na over en weer gebel van verpleging naar  OK de boodschap dat vader op de tweede plaats stond. Er zouden die late avond, want dat was het inmiddels, nog maar 2 van de 6 mensen op de lijst ( hoezo die bestond niet 🙂 ) worden geholpen en 2 was mijn vader.

Enfin, einde van het verhaal is dat hij na veel gedoe om kwart over elf in de avond naar beneden werd gebracht en om 2 uur in de nacht klaar was. Een dag en nacht vol onrust voor ons en mijn moeder. We hebben allemaal opgezeten totdat we zeker waren dat hij “veilig” was en wij even konden gaan slapen. Zijn kanker, de zwakte van zijn lijf, het slechte ritme van zijn hart en de slechte bloeduitslagen, lieten ons voorbereiden op een eventueel definitief afscheid.

Vannacht nog een keer gebeld en vanochtend om half 8 de “verlossende” woorden gehoord.

Veilig terug op zijn kamer. Pffffff. En nu graag even geen stress meer a.u.b. Stress is killing remember  :).

Wonderlijk:” ik voel de tumor niet meer”.

Over twee weken zullen we weten ……..

Susanne.

2016