Tumor gegroeid

maart 2017 een week voor mijn verjaardag,

En zo zijn we weer terug bij af . Na een jaar waarbij de tumor bijna naar o cm was teruggebracht is deze nu weer gegroeid naar bijna 3 cm (2,8), groter dan in 2015 bij het slecht nieuws gesprek in het ziekenhuis.

Dat was weer even een schok zeg. Ergens wist ik dat alle stress in een jaar en het minder goed op dieet en supplementen letten, een groei zou veroorzaken. Ik had het zo gehad met alles.  En nu dus een groei waarbij de arts aan heeft gegeven dat er waarschijnlijk uitzaaiingen zijn. De dood komt opeens weer korterbij en er waren weer veel dagen van intens verdriet en zorgen. Gevolg: Verwerken, vergeven, doorleven, loslaten. Boeken lezen, ontspannen, dingen voor mezelf doen, om hulp vragen en niet alles zelf willen oplossen. …..en bovenal terug naar dieet en medicatie.

Via een goede arts kwam ik in contact met een speciaal protocol. Nu slik ik sinds bijna  8 weken medicatie, twee keer per dag. 3 weken, een week stop, 3 weken, een week stop. Het is goed vol te houden. Dus gaan we nog even door. Voor mijn gevoel is de tumor weer op zijn retour. Ik had 24 uur per dag vreselijke pijn door de druk op mijn spier/bot in de borst. Was niet te doen. Elke seconde geconfronteerd te worden met je ziekte. …Pffff. Wakker worden van de pijn, niet goed kunnen uitrusten. Kortom, zo blij dat dit van de baan is. Het werd steeds minder en nu is het weg. Geen pijn meer. En als ik voel dan lijkt het alsof de tumor kleiner wordt. Toch ben ik voorzichtig positief omdat in de twee jaar het al vaker was dat de radiologische beelden iets anders lieten zien dan ik dacht!.

Ik wilde het mezelf niet meer aandoen dus dan ook maar stoppen met controle’s. “Wat heeft het voor meerwaarde?”, vroeg ik mezelf af. Nu met het protocol en de medicatie heb ik met de arts afgesproken wel nog minstens een keer te laten controleren om te bekijken of de tumor inderdaad op zijn retour is. Dan weten we of doorgaan zin heeft. Kan ik zeker in meegaan dus over een maand gaan we weer.

Ondertussen is het raar om meer dan twee jaar met de ziekte rond te lopen. Er zijn dagen dat je er totaal niet mee bezig bent maar ook dagen dat je elke seconde de aanwezigheid voelt. Het zit in je systeem. Er was een leven voor kanker en een leven met… En dat is wel een groot verschil  :). Ik zat in groepen op facebook waar velen met elkaar delen. Maar daar ben ik mee gestopt. Het maakte me af en toe depressief. Zovelen die niet / niet meer, geholpen kunnen worden en hun zorgen delen. Het werd me af en toe teveel. We delen dezelfde ziekte maar zijn uniek. Wat voor de een goed is, geeft bij de ander een negatief resultaat. Er is geen aan en uit knop. Helaas. We gaan allemaal onze eigen “unieke” weg. De naam van de ziekte is het enigste dat we gemeen hebben. Voor de rest zijn onze celletjes niet hetzelfde en dus de behandeling idem.

Ondertussen ben ik weer flink afgevallen en overweeg ik crowdfunding zodat er een mogelijkheid is om naar Zwitserland te gaan naar een kliniek waar behandeling mogelijk is.

Wordt vervolgd!.

Ondertussen, voor diegene die dit leest.

Geniet van elke seconde want voor je het weet is dat ook al weer geschiedenis.