Verhalen in het park

Vondelpark Amsterdam

Even twee weken oppassen op huis en dieren van Claudia en Robert in Amsterdam. Slapen was door de gewrichtsklachten bijna niet te doen maar desondanks hebben we mooie, grappige, leuke momenten meegemaakt.

Pebbles en Nunu verzorgt en tussendoor heerlijk gaan wandelen, terras gezeten in de zon, muziek geluisterd in het park. Eindelijk Marco Marcus weer ontmoet en samen een aantal uren gedeeld in de zon. Mooie en bijzondere mensen ontmoet en gesproken. Amsterdam even als bewoner meegemaakt en dan krijg je opeens een ander zicht op de stad en de mensen.

Mooi!. Het heeft ons hart gestolen.

Enkele verhalen uit het park.

Een wandeling met pebbles die dol is op Ganzen. En die zijn er veel in het vondelpark. Dus op een dag ging pebbles met Nico wandelen in plaats van andersom. Opeens had hij ze gezien en …… er achteraan. Alleen was de riem met Nico verbonden en dus werd deze met een enorme snelheid richting de vijver getrokken. Gelukkig remde Pebbles twee schoenmaten verwijdert van het water anders…….:)). Het was leuk om te zien en ik kon mijn lachen echt niet inhouden. Heerlijk met zoveel mensen om je heen. Hadden we die tenminste ook nog even een grote smile bezorgd.

Een andere dag liep Nico met Pebbles door het park. Een mevrouw, ze had een pitbul terrier, liep hem bijna voorbij. Een stukje verderop stond een wagentje van de reiniging met daarin twee mannen die net op dat moment aan het uitstappen waren. De hond rende die kant uit en de vrouw riep heel hard : ” doe die deuren dicht!!!!”. Waarop de twee, toch wel stevig gebouwde mannen, meteen in hun autootje sprongen om vervolgens snel deuren en ramen te sluiten. Nico en de vrouw moesten lachen om het schouwspel. Ze liepen samen naar het wagentje en de vrouw liet de mannen weten: “hij doet niks!!”, de hond liep ondertussen zenuwachtig voor de auto op en neer. De mannen keken elkaar benauwd aan en bleven toch liever veilig zitten. De vrouw vertelde dat de hond het heel leuk vond om in een auto te springen en om dan als het even kon mee te rijden. Zo ging hij ook heel vaak mee met baggerschepen. Die namen de hond dan de hele dag op schip en brachten hem ook weer terug aan wal. “Hij wil in jullie wagentje zitten en als je hem er niet in laat dan blijft hij voor je auto lopen zodat je niet weg kunt rijden!”, liet ze de mannen nog weten. Maar die hadden toch besloten om te wachten totdat zij en de hond een heel eind verder weg waren…  :).

Op een ochtend werd Pebbles weer uitgelaten en er kwam een mevrouw neuriënd het park binnen lopen. Nico zei tegen haar:” dat is ook toevallig, Ik was dit liedje in gedachten aan het zingen”. En zij meteen:” oh, dat is leuk, ik stond er vanochtend mee op, zou nog niet eens weten wat voor liedje het is!”. Nico:” ik wel…het is leef van Andre Hazes junior”. En zij:” oh wat grappig, nou zullen we dat er dan voor vandaag in houden?, leef je dag?. Hij: ” dat is zeker goed, doen we”. En zo namen ze weer afscheid. Toeval bestaat niet.

We waren samen in Amsterdam op de dam en daarna naar de tram gelopen. Onderweg in de buurt van het Anne Frank huis een frietkraampje tegengekomen. Een file voor het huis, zo enorm!!. De man in de kraam was een echte jordanees. Ondertussen onder het wachten ( friet) begon hij tegen een klantje. ” Zeg, je ken nog een keer veranderen en dan is het klaar he wijffie?”. Zij was het blijkbaar gewend want ze knipperde nog niet met haar ogen. Hij gaf haar wat ze vroeg. Opeens bedacht ze zich dat ze een extra servetje nodig had en ook nog wat ketchup bij de majo. En hij: “Zeg, ben jij thuis ook zo?”. ” Nou heb ik het helemaal gehad met jou, en nou mot je wegwezen”. Wij keken naar elkaar en dachten meteen dat dit in het zuiden reden zou zijn om zo’n man voorgoed te negeren en zijn friet al helemaal. Maar zij, ze vond het wel prima. Pakte haar frietje met mayo ketchup en servetje en liep heel relaxed weg. En hij keek naar ons. “Oh oh oh” We konden iets verwachten nu we dit gezien hadden. Ondertussen dat ik bestelde ging Nico naast de wagen staan praten met een andere man. Gezellig Amsterdams gekeuvel. Het leek bijna of we er woonden. Inmiddels zoveel mensen ontmoet en gesproken. Maar goed. Ik stond dus voor die man met naast me mijn dochter. ” En dames??, wat mag het zijn?”. We voelden de bui al hangen. “Twee friet met mayo”.

” je hoort het he, riep hij op zijn collega die de frietjes bakte, de dames willen twee friet met mayo!”. Ondertussen sprak hij even met Nico en de man naast de deur van zijn kraam. Mijn dochter pakte een servetje en bedacht opeens dat ze ook wel ketchup op haar friet wilde. We begonnen al te lachen samen want wie zou deze mededeling gaan doen?. Zij besloot op de man te roepen. ” Meneer?”….”JA???. Wat mot je nou weer??”. ” uhhhh, ketchup als het kan?” ,(lachend). ” ” je hoort het he, de dame wil ketchup”, tegen zijn collega. ” Anders nog wat?”. ” nee hoor, dat was het”, liet mijn dochter hem lachend weten. Ondertussen tegen Nico. ” zijn die thuis ook zo lastig, man man man, dan beklaag ik je”. De friet waren klaar en ik keek er naar en dacht ..” zal ik, … durf ik? “. Hahahaha. ” ” meneer, weet u, doe mij toch ook maar een frietje”. Nou dat was de druppel!. ” Je ken me nu proberen gek te krijge wijffie maar dat gaat niet gebeure”. En tegen Nico:” Nico, om vijf uur ben ik klaar, als je wilt dan kun je wel ffe met me komme praten as je wil jongen”. ” Dan heb ik wel ffe tijd voor je” ” hahaha”. We lagen dubbel met ons allen. De friet waren heerlijk en de ontspanning ook.

Amsterdam, we zijn er van gaan houden.

Minpuntje.Waar je ook van houdt. Man vrouw, man man, vrouw vrouw, whatever. Mensen zichzelf laten zijn is op dat gebied blijkbaar langzaam aan het verdwijnen. En als ik dan hoor dat onze vriend uitgescholden wordt en door anderen wordt mishandelt dan raakt me dat in mijn ziel!. Minpuntje Amsterdam en ook elders overigens. Maar omdat we anderen niet kunnen veranderen, sturen we veel liefde en licht naar de “daders”.